Douglas Firs (BE)

Douglas Firs - 'Hinges of Luck'

September 2016. Gertjan vertrekt voor 2 maanden naar Montréal, Canada. Alleen. In België waren er te veel mensen en te weinig tijd om daaraan te ontsnappen. Te veel vragen en te weinig lucht om die te beantwoorden. Een reisplan heeft hij niet, alleen een gitaar en een klein opnametoestel en het voornemen om te zien wat er gebeurt.

Het blijkt een verlossend idee. Hij brengt zijn dagen lezend en schrijvend door in parken in en rond de stad. Hij speelt in de bruine kroeg Barfly, waar het de gewoonte is dat wie genoten heeft van het concert de zanger achteraf trakteert op een shot bourbon. De volgende dag wordt hij wakker met een kater en twee nieuwe concertaanvragen. Het begin van een hele reeks in muziekclubs in de stad. Hij vraagt zich af hoe hij die bourbon-traditie de volgende keer gaat oplossen.

Halverwege zijn trip neemt hij de Greyhound bus naar New York om er 4 shows te gaan spelen, in Don Pedro, The Delancey, Pianos en Rockwood Music Hall. Een bezoek aan het Tenement Museum levert hem het verhaal op van single Shine 'Em Up Sadie, en terug op zijn appartementje in Montréal schrijft hij nu de ene song na de andere, waaronder het nummer Montréal zelf. De ramen staan open en beneden op straat parkeert een luide vrachtwagen, maar de demo-opname is perfect, dus het moet zo op de plaat. In één van de vele parken neemt hij nog de hoesfoto voor de plaat, en keert dan terug naar huis.

November 2016. Plots is veel duidelijk. Doorheen de nieuwe demo’s uit Canada zit een rode draad die vraagt om er een album van te maken. Gertjan verzamelt zijn band. Simon Casier (Balthazar, Zimmerman) opnieuw op bas, Laurens Billiet op drums, Senne Guns (Admiral Freebee, Pomrad) wordt erbij gehaald om het analoge piano- en wurlitzergeluid van Sem Van Hellemont aan te vullen met een andere, digitalere geluidenwereld. Een contrast dat ze doorheen de hele plaat willen weven. Dromerige synths. Wilde noise. Kevin Ratterman zou perfect zijn om de songs te mixen, want hij zorgde al voor een machtige sound bij Ray Lamontagne en My Morning Jacket. Gertjan mailt hem zijn demo’s en een beleefd verzoek.

Maart 2017. Kevin Ratterman mailt terug: "These songs are just killing me, my friend. I have to mix this album." Hij nodigt Gertjan uit in zijn La La Land Recording Studio in Louisville, Kentucky (USA). Maar eerst nog die plaat opnemen.

April 2017. Douglas Firs in de studio. Eerst met Jan Chantrain tussen de velden in Hoogeloon (NL) - opgenomen op good old analoge tape - daarna nog een aantal sessies bij Gertjan, Senne en Jan thuis, alledrie in de Brugsepoort in Gent.

Mei 2017. Gertjan trekt met Sem en Simon naar Louisville voor de mix. La La Land blijkt een magische plek en Louisville een wat grauwe stad. Ze horen dat er vier mensen zijn neergeschoten bij de brug waar ze een paar uur eerder nog gewandeld hebben. Ratterman doet zijn ding met de opnames en overstijgt alle verwachtingen. Met een heerlijk gevoel verlaten de drie Louisville en beginnen aan een road trip door Nashville en Memphis, helemaal tot in New Orleans. Te veel om hier te vertellen. Het reisverslag staat op Humo.be.

Hinges of Luck is een nieuw hoofdstuk voor Douglas Firs. Met nog steeds de mix van hartverscheurende melancholie en rauwe roots rock, maar het geluid is een paar planeten opgeschoven. En de melancholische liefdesliedjes zoals Pretty Legs & Things to Do of Caroline uit de eerste 2 albums worden hier aangevuld met vragen die Gertjan zich niet eerder stelde. How Can You Know?

December 2017. Gertjan wordt 30. Misschien ligt het daaraan.